Formacja

Opublikowano

Celem każdego seminarium duchownego jest wychowywanie młodego człowieka na ucznia Jezusa, który jest gotowy na tworzenie więzi z Bogiem i ludźmi, w drodze za Jezusem. Natomiast szczególnym celem seminarium Kanoników Regularnych Laterańskich jest pokazanie życia zgodnego z charyzmatem zakonu. Dlatego nasze seminarium różni się od innych podobnych instytucji ŻYCIEM WSPÓLNOTOWYM, które objawia się przez wspólną modlitwę, pracę, troskę o powierzonych ludzi i codzienne życie. Staramy się każdego dnia realizować zachętę naszego ojca założyciela Świętego Augustyna, aby mieć zawsze jedno serce i jedną duszę skierowaną ku Bogu (R 3). Zakon Kanoników Regularnych jest jedynym na świecie, w którym ślubuje się życie wspólne bez własności.

Wspólnota nie krępuje jednak indywidualnych zdolności i pasji. Dlatego nasi współbracia poza zajęciami z teologii rozwijają również swoje talenty humanistyczne, lingwistyczne, pedagogiczne, duszpasterskie, czy sportowe. Jeśli miałbym porównać nasze seminarium do jakiejś potrawy, to zdecydowanie byłby to bigos. Jest to bowiem danie powszechnie dostępne, o dużej różnorodności składników, może osobno czasem nawet kwaśnych, ale przez fachowe wymieszanie i zagotowanie, smaczne i sycące.

 

Kanonicy dzisiaj

Opublikowano

Placówki w Polsce

 

Kanonicy regularni oddają się głównie posłudze w parafiach, m.in. w Sanktuarium Maryjnym w Gietrzwałdzie, głoszeniu rekolekcji i prowadzeniu działalności naukowej. W 2005 roku otworzyli Ośrodek Terapii Uzależnień OTU. Kanonicy polscy pracują również wśród Polonii w Anglii, a także w parafiach we Francji i na Białorusi. Dbają o pogłębianie wspólnotowego wymiaru swego życia.

STRUKTURA ZAKONU KANONICZEGO

Zakon Kanoników Regularnych św. Augustyna ma charakter Konfederacji, na czele której stoi Opat Prymas. Nie ma on władzy jurysdykcyjnej nad poszczególnymi Kongregacjami. Jest to tytuł honorowy. Konfederacja została ustanowiona 25 maja 1959 roku listem apostolskim papieża Jana XXIII “CARITAS UNITAS”.

W skład Konfederacji wchodzi 9 Kongregacji. Prowincja Polska należy do Kongregacji Najświętszego Zbawiciela. Przełożonym wyższym kazdej Kongregacji jest Opat Generalny. Kongregacja może być podzielona na Prowincje i Regiony. Na czele Prowincji stoi wizytator. Prowincja złożona jest z kanonii na czele której stoi przeor.

 

 

KONFEDERACJA KANONIKÓW REGULARNYCH:

 

 

Kongregacja Naświętszego Zbawiciela
www.lateranensi.org


Kongregacja Austriacka

http://www.augustiniancanons.org/

Kongregacja Kanoników Regularnych św. Maurycego


Kongregacja Windesheim 

http://www.propstei-paring.de/


Kongregacja Niepokalanego Poczęcia

 

Kongregacja Matki Zbawiciela 

Kongregacja Braci Życia Wspólnego
http://www.mariabronnen.de/

Kongregacja Wiktorynów
http://www.abbaye-champagne.com/

Kongregacja św. Mikołaja z Góry Jowisz

Kanonicy w Polsce

Opublikowano

Klasztor od strony dziedzińca 1Do Polski kanonicy regularni przybyli na przełomie XI i XII w. Powstały prepozytury m.in. w Trzemesznie, Czerwińsku nad Wisłą, we Wrocławiu – Kościół NMP na Piasku, Żaganiu, Kłodzku, Mstowie, Kaliszu.

Na przełomie XII i XIII wieku na ogólną liczbę klasztorów w Polsce – 18, jedna trzecia należała do kanoników regularnych.

W 1405 król Władysław II Jagiełło z biskupem krakowskim Piotrem Wyszem sprowadził kanoników regularnych z Kłodzka osadzając ich przy Kościele Bożego Ciała w krakowskim Kazimierzu. Wspólnota krakowska zakładała później swoje domy zakonne w różnych miejscach Polski m.in.: w Kamieniu, Kłodawie, Kłobucku, Kraśniku, Wilnie, Krzemieńcu, Bychowie, Słonimiu, Ozieranach, Wolbromiu, Suchej Beskidzkiej oraz w Kurozwękach.

Wszystkie polskie prepozytury wchodziły od XVI w. w skład kongregacji laterańskiej. Kanonia krakowska w latach w 1628 stała się ośrodkiem odrębnej kongregacji, jednak wcielona w 1859 została ponownie przyłączona do Kongregacji Laterańskiej i podniesiona w 1861 do rangi opactwa. Jako jedyna przetrwała ona kasaty w 1864. W 1909 roku liczba ośrodków kanoników regularnych w Polsce powiększyła się o dom w Żywcu.

Po 1945 zakon podjął posługę duszpasterską w kilku parafiach na Ziemiach Zachodnich. W 1952 powstała prowincja polska kanoników regularnych laterańskich (od 1859 polskie kanonie należały do prowincji włoskiej), na której czele stoi wizytator. W 1990 roku kanonicy powrócili do swojego opactwa w Mstowie.

W Krakowie na Kazimierzu przy Bazylice Bożego Ciała mieści się dom prowincjalny, tutaj też znajduje się Nowicjat oraz Wyższe Seminarium Duchowne. Klasztor Bożego Ciała stanowi zabytkowy kompleks architektoniczny wraz z Bazyliką Bożego Ciała. Przeżywał on okres rozkwitu w XVII i XVIII w. Okres wojen szwedzkich i później rozbiorów Polski fatalnie odbił się na jego stanie. Wiele wspaniałych dzieł zaginęło bezpowrotnie. Znajduje się tutaj biblioteka z bezcennym księgozbiorem. Do naszych czasów przetrwało 238 inkunabułów i blisko 8 tys. starodruków.

 

Tradycja Zakonu

Opublikowano

Księga ślubów zakonnych XVII wŚw. Augustyn doświadczył, że do Boga idzie się zawsze z drugim człowiekiem. Ta idea przyświecała mu, kiedy wraz z przyjaciółmi zakładał pierwszą wspólnotę kapłanów prowadzących wspólne życie.

Duchowość danej rodziny zakonnej jest odbiciem życia duchowego jego założyciela.

Dzisiaj, ponad półtora tysiąca lat później, naśladując Św. Augustyna, kanonicy regularni pragną  realizować ten sam ideał. Tekstem, na którym on sam oparł swój ideał życia zakonnego, jest fragment z Dziejów Apostolskich mówiący o wspólnocie pierwszych chrześcijan: “Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.” [Dz 4,32].

Kanonicy regularni zawsze byli nośnikami tego ideału, stąd powszechnie ten styl życia będzie powszechnie uważany za przedłużenie misji Apostołów.

Zakon opiera swoją duchowość na Regule św. Augustyna. Reguła  św. Augustyna nie należy do surowych norm życia zakonnego. Z umiarkowanie wspomina o umartwieniu i pokucie.

Kanonicy praktykują więc rady ewangeliczne w życiu wspólnym i służy Kościołowi prowadząc duszpasterstwo. Zakon nie ma szczególnych dziedzin działania duszpasterskiego, jest otwarty na każdą formę pracy.

Dewizą Zakonu, w której streszcza się cała jego misja są słowa z Dziejów Apostolskich: “Cor unum et anima una”. A zatem mieć “jedno serce i jedną duszę” tak w życiu codziennym w klasztorach, jak i w posłudze duszpasterskiej Kościołowi.

Cechą charakterystyczną każdego Kanonika Regularnego ma być wiara, nadzieja i miłość przeżywane we wspólnocie; a zatem wspólnota w pracy, wspólnota w modlitwie, wspólnota w rekreacji. Wszystko w życiu Kanoników Regularnych ma mieć wymiar wspólnotowy.  Szczególną praktyką w życiu kanoników regularnych jest umiłowanie modlitwy Liturgii Godzin. Uprzywilejowanym miejscem tej modlitwy są stalle, w których kanonicy gromadzą się kilka razy dziennie na wspólnej modlitwie brewiarzowej.

Wzorem w doskonałym praktykowaniu tych cech duchowości jest wielu świętych i błogosławionych z Zakonu Kanoników Regularnych.

Piotr Szydełko CRL

Pomysł św. Augustyna

Opublikowano

augustyn2Augustyn urodził się 13 listopada 354 roku w Tagaście, w Algierii. W szkołach Tagasty, Madaury i Kartaginy zyskuje kolejno stopnie: litterator, grammaticus i wreszcie rhetor. Jako nauczyciel retoryki pracuje w Kartaginie, w Rzymie, w Mediolanie. Naucza przez 12 lat. W tych latach staje się namiętnym poszukiwaczem prawdy i miłości. Szybko schodzi jednak na bezdroża. Czytaj dalej Pomysł św. Augustyna

Ks. dr Stefan Ryłko CRL – Kraków

Opublikowano

Stefan Ryłko CRL

 

 

Ks. dr Stefan Ryłko CRL- Doktor Habilitowany, jeden z pierwszych autorów zajmujących się tematyką kanoniczą, szczególnie zaś zabytkami związanymi z Kongregacją Krakowską. Ksiądz Stefan Ryłko jest znanym w środowisku krakowskim promotorem spraw kanonizacyjnych. Zmarł 2 stycznia 2015 roku.

Poniżej prezentujemy wybrane dzieła pióra Ks. prof. Stefana Ryłko CRL, które w sposób szczególny dotyczą Kanoników Regularnych Laterańskich:

 


 

 

“Apostoł Eucharystii bł. Stanisław Kazimierczyk”
Książka w naukowy a jednocześnie zwięzły sposób przedstawia notę biograficzną bł. Kazimierczyka CRL. Ponadto w niniejszej pozycji znajdziemy oposy rozlicznych cudów dokonanych za wstawiennictwem tego Świętego Zakonnika z Kazimierza w Krakowie.

 

 

 

 

 

 


 

 

 

“Patron Kazimierza bł. Stanisław Sołtys zwany Kazimierczykiem”
Jest to pierwsza z serii publikacji związanych z osobą Stanisława Kazimierczyka. Znawca tematu, Ksiądz dr hab. Stefan Ryłko CRL  przedstawia w niej osobę obecnego świętego oraz środowisko w jakim wzrastał.

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

“Kult Matki Boskiej czczonej w obrazie znajdującym się w Kaplicy Zwiastowania N.M.P. w kościele Bożego Ciała w Krakowie”
Publikacja przedstawia dzieje kultu jakim lud obdarzył obraz Matki Bożej odbierający cześć w jednej z kaplic kościoła Bożego Ciała w Krakowie. Książka opisuje pokrótce sam obraz, jego dzieje i kult jaki odbierał. Stanowi zarazem syntezę dziejów pobożności ludowej na Kazimierzu i w Krakowie.

 

 

 

 

 

 


 

 

 

“Stanisław Sołtys zwany Kazimierczykiem”
Książka ta ukazała się z okazji kanonizacji Stanisława Sołtysa zwanego Kazimierczykoiem jaka odbyła się w Rzymie w październiku 2010 r. Uwzględnia ona wszelkie najnowsze badania związane z osobą św. Stanisława, XV wiecznym miastem Kazimierzem oraz klasztorem w którym żył i pracował Stanisław Kazimierczyk.