Początki Zakonu Kanoniczek Regularnych Laterańskich

Kanoniczki Regularne św. Augustyna biorą swój początek od dziewic i wdów pierwotnego Kościoła, które konsekrowane przez biskupa, poświęcały się całkowicie Bogu w oddaniu i służbie dla Kościoła. W tym samym czasie, gdy powstawały kapłańskie wspólnoty Kanoników Regularnych (IV-V wiek), rodziły się w kościele wspólnoty żeńskie realizując ideał życia wspólnego „jednego serca i jednej duszy”. W lokalnych kościołach powstawały coraz liczniej wspólnoty dziewic konsekrowanych Bogu. Siostry zachowywały kanony soborów dotyczące życia wspólnotowego i dlatego zostały nazwane kanoniczkami.  Praktykowały ducha ciągłej modlitwy wspierając w ten sposób kapłańskie posłannictwo.

W VIII w. istniejące wspólnoty sióstr podzieliły się na dwie grupy. Pierwsza to siostry prowadzące życie tylko zamknięte, klauzurowe według reguły św. Benedykta oraz siostry zwane kanoniczkami poświęcające się modlitwie, a także służbie liturgicznej i kościelnej. Siostry Kanoniczki, podobnie jak kapłani Kanonicy Regularni, przyjęły Regułę św. Augustyna.

Czasy współczesne

Obecnie Kanoniczki Regularne mają swój klasztor macierzysty na hiszpańskiej wyspie Majorka. Posiadają również 10 domów w Hiszpanii. Na Majorce zajmują  się wyrobem ceramiki, pracą w aptece i wyrobem pysznych ciastek według starej receptury.

W 2008 roku dwie siostry kanoniczki Eliza i Rita na zaproszenie Polskiej Prowincji Kanoników Regularnych Laterańskich przybyły do Polski szukając stosownego miejsca na budowę klasztoru. Odnalazły takie miejsce w Drezdenku, gdzie od 1945 roku posługują Kanonicy Regularni. W 2009 roku rozpoczęły budowę klasztoru, naukę języka polskiego oraz posługę w zakrystii drezdeneckiego kościoła.

Artykuły o Kanoniczkach Regularnych w polskiej prasie:

              Gość Niedzielny -  [czytaj]

              Gazeta Lubuska -  [czytaj]

Oficjalna strona Sióstr Kanoniczek: www.canonesas.org